فصل سىام در تأويل آيات آخر فرقان در شأن أئمة عليهم السّلام خدا مىفرمايد وَعِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً « 1 » يعنى : « وبندگان خالص خداوند بخشنده آنانند كه راه مىروند بر روى زمين به آهستگى وهموارى وسكينه ووقار نه از روى تكبر وتجبر » . علي بن إبراهيم وكلينى وابن ماهيار وديگران از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده‌اند كه : اين آية وآيات بعد از اين تا آخر سوره در شأن امامان وأوصياء نازل شده كه در روى زمين به آهستگى راه مىروند از ترس دشمنان خود « 2 » ، وَإِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً « 3 » « وهرگاه خطاب كنند ايشان را جاهلان وبىخردان ، گويند سلامي را » يعنى در جواب سفاهت ايشان سخنى مىگويند كه سالم از گناهان باشند ، يا سخن نيكى مىگويند ، يا سلام به ايشان مىكنند . در حديث است كه : اين نيز در شأن أوصياء است كه با دشمنان مدارا مىكنند « 4 » . وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَقِياماً « 5 » « وآنان كه شب به روز مىآورند براي

--> ( 1 ) . سورهء فرقان : 63 . ( 2 ) . تفسير قمى 2 / 116 ؛ كافى 1 / 427 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 1 / 381 . ( 3 ) . سورهء فرقان : 63 . ( 4 ) . كافى 1 / 427 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 1 / 381 . ( 5 ) . سورهء فرقان : 64 .